Met behulp van één van de bootjongens heb ik het eerste verslag kunnen versturen. Hij zat met een laptop op een bankje, waardoor wij zagen dat hij draadloze verbinding had. Hopelijk lukt het me nu zonder zijn hulp.

Ketchikan 30 augustus 2009

Vanmorgenvroeg komen we aan in Ketchikan, de meest zuidelijke plaats van Alaska. Omdat het gehele aanbod van entertainment aan boord aan ons niet zo besteed is, liggen we vrij vroeg in bed, zijn dus heel vroeg op en zien we het aan dek langzaam dag worden. Het plaatsje tekent zich af tegen een achtergrond van dichtbeboste fjorden waarboven prachtige nevel hangt. Wat een adembenemend gezicht. We boffen dat het droog is, want deze plaats staat bekend om de regenval. Eenmaal van boord kunnen we goed zien dat het hier fiks nat is. De bomen zijn bedekt met mos, paddenstoelen groeien overal en de houten woningen zijn duidelijk aangetast door het vocht. De economie gedijt hier voornamelijk dankzij de zalm. Jaarlijks gaan hiervandaan miljoenen blikjes zalm de wereld over. We zien honderden vissen tegen de stroom op zwemmen. Pogingen om hier een foto va n te maken zijn hopelijk wel gelukt. Veel stroomversnellingen en onbegrijpelijk waarom al die vissen nou perse de verkeerde kant op zwemmen.

Er wonen hier voornamelijk indianen en deze plek is dan ook bekend door de verzameling totempalen. Nog nooit eerder in het echt gezien. Alcoholisme is hier een groot probleem, waar ik me wel wat bij kan voorstellen, want je zal hier maar geboren worden . Omdat we volgende week hier ook nog een keer de haven aandoen, hoef ik niet meteen de souvenirwinkels af om te zien of er wat leuks te kopen is. Allemaal reuze relaxed dus. Veel geluk dat Albert zich het laatste half jaar zo ingelezen heeft. Ik hoef maar wat te vragen en het antwoord is paraat. Wat we ook zien zijn watervliegtuigjes; naast de veerdienst de enige vorm van openbaar vervoer.

Om drie uur verlaat de Rijndam de haven. Het is bewolkt en een graad of 18. Benieuwd wat de volgende plek ons brengt.

Haines, maandag 31 augustus 2009

Het is grappig om te zien dat er iedere dag in de lift een vloerkleed ligt met de naam van de dag. Het lijkt alsof er alleen zwakbegaafden op de boot zitten maar het heeft waarschijnlijk te maken met het totale verlies van tijdsbesef. Wat mij betreft hoeft dat herinneren niet. We hoeven nergens heen.

We lopen een uurtje over het dek en om 10 uur zullen we aanleggen in Haines. Buiten is het 8.7 graden en het mist. Tijd voor de trui. Gisteravond mistte het al flink, waardoor de boot niet de normale snelheid had en op radar moest varen. De bestemming wordt dan ook met een vertraging bereikt. Op het voordek proberen we de haven te zien en als langzaam de mist optrekt, is het panorama onbeschrijflijk. Een fjord, hoge bergen met op de toppen ijs, schitterend, het water spiegelglad en in de verte wat huizen. Hiervoor schieten woorden te kort en heb je de neiging om te zingen: go tell it on the mountains over the hills and everywhere.... (tja..)

Haines zelf is een goudzoekerstadje maar heeft meer weg van een nederzetting aan het water. De houten huizen liggen breed uit elkaar en 'downtown' lijkt op een straat uit de serie 'huisje op de prairie' van vroeger. Het herbergt wel een fort met mooi gerestaureerde officierswoningen. Albert wijst me erop dat ze sprekend lijken op het Nola Hatterman Instituut in Paramaribo. Er zijn wat parkeerterreinen waar enorme campers staan van Amerikanen, die gepensioneerd zijn, hun huis hebben verkocht en zo Amerika bereizen. Zoals die mevrouw die vertelt dat ze oorspronkelijk uit Mitchigan komt en nu na 8000 km rijden in Alaska terecht is gekomen. Haines: niet echt spectaculair, de natuur echter wel.

Inmiddels schijnt de zon uitbundig en genieten we na onze rondgang door Haines van een middag ligstoel. Althans..... Albert is een oudere Amerikaan tegengekomen met belangen in Nederland en van zijn moeder de Nederlandse taal heeft meegekregen. De goede man laat niet af, ik word er moe van maar Albert vindt het geloof ik wel leuk. Van de natuur genieten we met volle teugen. Maandagmiddag, de zon hoog aan de hemel, bergen, bomen, ijstoppen, een ligstoel.......... Wie wil dat nou niet?

Juneau, 1 september 2009

De matten in de lift zijn vervangen door 'Tuesday' en om half acht staan we in de hoofdstraat van Juneau dat aan de voet van een enorm bergmassief ligt. Het bekijken van dit stadje stellen we uit naar volgende week, als het schip hier nogmaals aanlegt. We kopen een ticket voor de kabelbaan die ons 600 meter hoger brengt. Geen sinecure voor iemand met hoogtevrees maar absoluut de moeite waard. Hiervandaan hebben we een fantastisch uitzicht over de groene bergtoppen en het water beneden. Verschillende wandelroutes zijn er, waarvan Albert er één kiest. Omhoog natuurlijk en tot mijn geluk kan ik een loopstok uit een rek lenen, want het pad is steil en ingewikkeld. Gelukkig komen we heelhuids weer beneden.

Daar stappen we op de bus naar Mendenhall Glacier. Een gletsjer, die een half uur buiten Juneau ligt. Een indrukwekkende ijsvlakte van zo'n 3800 km. De gletsjer doet ons sterk denken aan de gletsjer in Noorwegen die we met Ans en Gerard hebben gezien.

Ook hier is weer een mogelijkheid om te wandelen door de schitterende bossen. Alleen staan overal waarschuwingen voor grizzly beren. Hoe te handelen als je er één tegen komt zoals het vermijden van oogcontact, het maken van lawaai, het verbod om de beren te voeren enz. De wandeling wordt volbracht zonder beren op de weg en we kunnen heelhuids terug naar de boot. Niet dankzij de buschauffeur, die onderweg een inhaalwedstrijd aangaat met een collega. Hij verliest het overigens.....

We genieten ten volle van alles op de boot. Het eten is fantastisch, de hut prachtig en de medewerkers allemaal even vriendelijk. Het is grappig dat als de jongens uit Indonesië horen, dat wij daar wel eens geweest zijn ze helemaal enthousiast willen weten waar we zijn geweest en wanneer we er weer komen. Een leuk moment van de dag is als we 's morgens een uur over het dek lopen en de bergen van grijstinten zien veranderen in de kleuren van de dag. Alles stil, het water rustig. Wat ontspannend.

Morgen naar Sitka en dan kan de cruiseboot niet aan de wal komen, dus gaan we ‘tenderen'. Voor mij is dat gewoon: oefenen met de reddingsboten.