Dit wordt het laatste verslag vanaf de boot....

Zondag 6 september 2009 Sitka

Bij een hele gezellige koffieshop kunnen we koffie drinken en internetten tegelijk. Het is ervol jongelui die elkaar hier treffen op zondagmorgen. Door daarna niet de hoofdstraat te nemen, maken we een mooie wandeling door een rommelige buurt en langs een meertje. Verbazingwekkend al die houten huizen met de winters die men hier heeft, maar hout hebben ze natuurlik in meer dan voldoende mate. Over Sitka hoef ik verder niets te melden dan dat we nu een ander deel hebben gezien dan vorige week,

Met een pijnlijke voet liep ik van de week naar de dokter op het schip. Er zit een splintertje in mijn teen dat ik er liever zelf niet uithaal. Wat een ervaring.... Ik zit nog niet of ik moet eerst - in de wachtkamer dus - mijn voet laten zien, waarmee het waarheidsgehalte van mijn klacht bevestigd is. Dan komen er allerlei vragen over medicijngebruik, hoest- of proestneigingen, diarree, duizeligheid en nog wat dingen. Daarna krijg ik een papiertje onder mijn tong geduwd, Ondertussen begint de verpleegkundige een uitgebreid telefoongesprek. Redelijk voor joker zit ik daar tussen de wachtenden, maar gelukkig haalt ze het papiertje onder mijn tong vandaan, drukt mijn vinger in een apparaat en wijst dat ik mijn mouw op moet stropen / trui uit moet trekken. Gelukkig kom ik een heel eind met die opgestroopte mouw, want mijn trui uittrekken had ik toch echt niet gedaan. Bloeddruk gemeten, gewicht bepaald. Jongens, volgende keer zorg ik dat ik als laatste binnenkom want dan kan ik horen wat iedereen mankeert in plaats van dat nu de goegemeente op de hoogte is van mijn splinter.

Dan mag ik door naar de dokter, die de splinter er snel uit heeft en zich afvraagt of ik misschien drie dagen antibiotica moet gebruiken. Dat gaat me toch wel erg ver, een pleister lijkt me voldoende. Eén feit wil ik jullie niet onthouden: ik ben afgevallen. Hoeveel? 88 dollar LICHTER. Maar dan krijg je wel het hele pakket.

Maandag 7 september 2009, Skagway

Zo'n plaats als deze hebben we nog niet bezocht. Dit is zo weggehaald uit een Western, compleet met saloon, hotels, gekleurde houten huizen en houten stoepen. Er woonden vroeger zo'n 2000 mensen tot er goud gevonden werd en de stad in 1897 met duizenden goud- en gelukzoekers overlopen werd. De goudvelden lagen voorbij de White Pass en goudzoekers reisden met pakpaarden over de smalle route de pas over. De rust is er inmiddels weergekeerd en de stad, die nog 800 inwoners heeft, wordt nu in de zomer door duizenden toeristen bezocht. Over twee weken is de zomer voorbij en zullen er zeker ook veel bewoners wegtrekken om de winter elders door te brengen.

Mijn reisleider heeft vandaag een bezoek aan de Gold Rush Cemetery op het programma staan, het kerkhof van de gouddelvers. Het ligt zo'n 3,5 km vanaf de kade. Makkelijk te vinden en ontzettend de moeite waard. De graven liggen schots en scheef tussen de bomen in het bos en er omheen ligt een pad dat naar boven loopt naar een waterval. Aan dit kerkhof en zijn bewoners zit een heel verhaal, dat voor ons de moeite van het weten waard is, maar niet geschikt om op te schrijven.

Die 7 km heen en terug gaan mij niet in de koude kleren zitten, want vanmorgen hebben we op de boot ook al een uur gelopen. De middag is echter een stuk rustiger. We hebben een treinkaartje voor de historische stoomtrein over de White Pass. De compartimenten zijn van hout, voorzien van vast tapijt en iedere wagon een eigen WC en een enorme kachel. De White Pass and Yukon Route loopt van Skagway naar station Fraser in British Colombia en op een paar punten is de oude goudzoekersroute nog goed te zien. De trein rijdt door een van de mooiste en ruigste berglandschappen van Noord-Amerika. Een unieke belevenis. De bergen zijn hoog en begroeid met dichte bossen. De trein gaat langs diepe kloven en snelstromend water. Hoe hoger we komen, hoe meer we in de flarden van wolken terecht komen. In de rijrichting van de voortsukkelende trein zien we in de verte bruggen over ravijnen en waarvoor ik mijn hart voor vasthoud. Houdt die brug het wel? Ja natuurlijk wel.

We balanceren op de grens van Alaska en Canada, wat op zich al uniek is. Op het hoogste punt bevindt zich een uitgestrekte vlakte en een groot meer. Hier maakt de trein een soort lus, om daarna weer de 1003 meter naar beneden te rijden. Het imposante rotslandschap kleurt langzaamaan weer groen van de bomen. We zien enorme waterpartijen de rotsen afkomen die op sommige plaatsen in stilstaande ijsmeren veranderen.

Het is een onvergetelijke trip van ruim 3,5 uur en het fototoestel heeft overuren gemaakt. Het is kouder dan vanmorgen, toen we de dag begonnen met 12 graden. Albert heeft de hele rit naar boven op het platform gestaan tussen twee rijtuigen in en is volledig verkleumd. Maar ja, zonder glas ertussen maak je wel de mooiste plaatjes.

Een cruise maken klinkt saaier dan het is. Al zijn we nog geen twee weken weg, hebben we het gevoel al verschrikkelijk veel gezien te hebben. We zijn op de terugweg maar het is toch niet voor te stellen dat we nog 1500 kilometer hebben te varen voor we weer in Vancouver zijn?

Dinsdag 8 september 2009 Juneau

Het is wat bewolkt en 10 graden. Toch voelt het niet koud. Waarschijnlijk omdat we nog nergens last van wind gehad hebben. De kabelbaan hebben we hier vorige week al gebruikt maar we zijn nog niet echt verder deze plaats in geweest. Albert weet waar het gouvernementshuis is waar Sarah Palin woont/woonde; een mooie wandeling omhoog uit de haven. Tegen de berghelling ligt op niet al te verre afstand een Goudmijnmuseum en dat is ons volgende doel. Het is een mooie weg, die zich omhoog slingert door het bos. Om je heen hoor je niets anders dan het water dat overal van de bergen naar beneden stroomt. Die groene bergen om je heen..... fantastisch. We houden ons maar aan het hoofdpad omdat de teksten op de borden nogal dreigend overkomen mocht je van plan zijn het bos verder in te gaan. Minimaal met drie personen; voldoende water, warme kleding, kompas, gedragsregels hoe te handelen als je verdwaalt en hoe we de beer toe moeten spreken terwijl we kalm achteruit lopen. We wagen ons er niet aan.

Ja hoor, in de middag begint het dan eindelijk te regenen. Tijd om te winkelen, maar echt iets spectaculairs zit er niet tussen . Het 'made in China'-gehalte is hoog, hetgeen niet wegneemt dat er geweldig zaken gedaan wordt. Als de winkel door iemand uit Alaska wordt gedreven, staat het er uitdrukkelijk bij. Ook veel bontwinkels: jassen, laarzen, pantoffels en zelfs onderbroeken met een bontrand om het kruis extra warm te houden... (Wie verre reizen doet, kan veel verhalen). Onze hut biedt uitzicht op de baai en de rest van de middag met een boek biedt het comfort, dat we nu niet buiten op het dek zullen vinden.

Woensdag 9 september 2009 Ketchikan

We worden wakker in een grijze wereld. Alleen het water en de oever is te zien maar de bergen zijn in de wolken verdwenen. Geen weer om buiten te zitten maar wel een ochtend de tijd. Vanmiddag meert de boot pas aan. Eindelijk zie ik dan toch een grote walvis. Toevallig op het juiste moment op de goeie plek. Het is een enorm gevaarte dat flink met de staart zwiept. Jammer genoeg is er geen fototoestel in de buurt. Dat wandelt aan de riem van Albert twee uur over het dek.

Tegen de tijd dat we op de plek van bestemming zijn, begint het ontzettend hard te regenen. Ketchikan staat niet voor niets in de reisboeken vermeld als de 'Regenhoofdstad van de wereld'. De natuur wordt door Albert gekenschetst als een muziekstuk van Peer Gynt en dat is treffend (somber, grijs en eenzaam). Zullen we wel of niet van boord gaan? Het komt met bakken uit de lucht. De tijd lost het echter voor ons op want na een uurtje is het droog. De winkels voor mij, de stad nog een keer voor Albert. Die ziet drie zeeleeuwen zalm vangen. Niet echt een kunst, want er is in de rivier meer zalm dan water. Ik vind het jammer dat ik het niet gezien heb. In het museum staat een bord met de tekst: waarom stinkt het hier zo? Men licht toe dat de zalmen, terugkerend naar hun geboorteplek en daar niet meer de kracht voor hebben, in deze kreek blijven hangen. De lucht van dode vis moeten we maar als een Alaskaanse ervaring bijschrijven.

Wat zien we veel en wat doen we een indrukken op. We zijn ‘savonds niet voor niets zo moe.

Donderdag 10 september 2009

De laatste dag op dit schip en de laatste wandeling over het dek. De zee is ruwer dan anders en het lopen gebeurt dan ook slingerend. De bijeenkomst in het theater over de ontschepingsprocedure hebben we gemist omdat we totaal vergeten zijn de klok weer een uur naar voren te zetten. Heel in de verte zien we weer een beetje zon en misschien kunnen we vanmiddag nog een uurtje op het dek zitten. Voor 12 uur vanavond moet de bagage voor de deur van de hut zijn gezet en pikken we diemorgenochtend in de kade opVancouver weer op. Vanavond hebben we nog het ‘laatste avondmaal' tegoed met de dansende en zingende Indonesiërs. Leuke jongens, waar we vaak leuke gesprekken mee hebben gehad.

Het weer wordt zonniger naarmate we ons einddoel bereiken en de middag op het dek is heerlijk. Springende vissen (haai? Orka?) trekvogels onderweg naar Mexico.

Vrijdag 11 september Vancouver

Het is een mediterrane temperatuur na Alaska. Nu maar vier dagen genieten van Vancouver.