Vrijdag 25 september 2009 New York

Nog nooit heb ik een machinegeweer van zo dichtbij gezien. Albert wil graag naar het gebouw van de Verenigde Naties, waar normaliter rondleidingen zijn. Alleen wordt er nu een algemene vergadering gehouden met alle poespas van dien. Op iedere hoek flink bewapende heren en overal meneren met van die dikke nekken, kaalgeschoren hoofden en strakke pakken. Voor de ingewijden: ik verwacht ieder moment Martin tegen te komen. Het is net alsof ik het decor instap van een televisiefilm waar ik nooit naar zou kijken als ik het voorfilmpje heb gezien. Nu vind ik het super interessant omdat we IN het decor staan. Je zal Gadaffi maar tegenkomen, nietwaar? Ik heb vast wel iets te verscheuren in mijn tas. We passeren wel Arabieren in wapperende jurken; ik ken ze geen van allen.

De boerenmarkt hebben we vanmorgen gezien. Die verwacht ik in de Jordaan, maar niet hier. Gezellig en lekker ontspannend. Het is trouwens toch een rustige dag. Na de VN en het gebouw van Unicef bezoeken we de bibliotheek de New York Public Library. Buiten staat hij in de steigers, maar binnen..... Alsof je een museum instapt: hoge donkerhouten kasten, muurschilderingen, schitterend bewerkte plafonds en prachtige leeszalen annex computerruimtes. Nee, geen bibliotheek waar je boeken leent en mee naar huis neemt. Hier gaat geen boek de deur uit en is vooral en alleen bedoeld voor wetenschappers, onderzoekers en studenten. De bibliotheek herbergt een tentoonstelling die volgens Albert door mevrouw Zorreguieta en Alex geopend zou kunnen zijn vorige week.

Mijn man is vandaag uitermate complimenteus want de grappen gaan over mijn patat-eterij van vanmiddag. Van de patat klopt, maar ik vond het leuk om dat bij een koshere patatbakker (Moshe) te kopen. Het rabbinale toezicht kan ik nergens ontdekken...

Vergeet ik toch helemaal te vermelden dat we vanmorgen eerst naar de begraafplaats van Peter Stuyvesant zijn geweest. Dat was een behoorlijk gezoek; toch gelukt. Het kerkje is de St. Mark in the Bowery, de plaats waar zijn boerderij heeft gestaan.

Eigenlijk heb ik een vrije middag. De gids waarschijnlijk ook, want die wijkt niet van mijn zijde. Samen naar de GAP-winkel voor spijkerbroeken voor de kleinkinderen. Dat moet ook gebeuren. Dat hoort bij het grootouderschap. Het neemt nogal wat tijd voor we besloten hebben welke maten we moeten kopen. Een centimeter is niet voorhanden en we blijken nogal te verschillen in ons idee over lengte/breedte. Natuurlijk komen we er wel uit; liever te groot dan te klein....

Albert haalt de was op bij meneer Hu-Wan en komt helemaal enthousiast terug. Zo netjes gestreken zijn z'n spullen nog nooit geweest. Tja, wat ZOEKT die man nog bij mij. Hierbij moge opgemerkt dat hij mijn kleren ook nog nooit zo netjes heeft gestreken.

De Deli, waar je zelf een maaltijd samenstelt, is een uitvinding en daarna in het park naar muziek luisteren ook. Al zijn we geen jazzliefhebbers, maakt de avond en de sfeer dit tot een complete geweldige dag. Er komt een demonstratie langs, compleet met spandoeken en borden tegen de crisis en de werkloosheid. Albert wil wat nadere uitleg van de hotelportier en krijgt als antwoord: That people...... all assholes!!!!

Zaterdag 26 september 2009 New York

Het is nog redelijk rustig op straat en geeft de ruimte om af en toe naar boven te kijken. Hoog, hoog en hoger.... Ik begrijp het woord ‘duizelingwekkend' beter. Door alle hoge gebouwen en de redelijke rust op straat valt het nu pas op, dat je alleen op de kruispunten zon ziet. Voor de rest loop je bijna altijd in de schaduw. De ene markt na de andere volgt. Het zal wel met de zaterdag te maken hebben. Bijna alle parkjes hebben van alles te bieden,van sneltekenaars tot verse aardbeien.

Onder de voorwaarde dat de rij niet te lang is, zijn we onderweg naar Ellis Island (en dus niet Alice Island). Het valt mee bij de ticketshop maar als we achteraan willen sluiten voor de boot, blijkt dat we tien minuten moeten lopen om in de rij te gaan staan. Zouden we niet gedaan hebben, als we het geweten hadden. Gelukkig wisten we het niet; daarover later.

Eigenlijk valt het wachten mee, er wordt naast de rij veel gemusiceerd en er is geen sprake van voordringen of wat dan ook. De sfeer is gemoedelijk. Na een intensieve controle met detectiepoortjes staan we na drie kwartier op de boot. Een kwartier later zijn we op Liberty Island, de plek waar het Vrijheidsbeeld staat. Nou heb ik daar nooit eerder bij stil gestaan (letterlijk niet maar figuurlijk ook niet) en met mij vele anderen niet. Dat beeld zie je op de televisie of bij aanvang van en Amerikanse film. Nu staan we aan de voet en kijken omhoog waar hele kleine mensjes zich aftekenen tegen de lucht. Ze staan in de kroon van het beeld. Ja, dan is het een ervaring om te zien hoe machtig groot deze beeltenis is. Veel kermis er omheen natuurlijk. Onderweg met de boot van Liberty Island naar Ellis Island sta ik naast een Amerikaanse vrouw. In alle ernst zegt ze tegen me: 'Soms verdenk ik het Vrijheidsbeeld ervan, dat ze wacht tot iedereen slaapt en dan haar arm naar beneden doet. Dat is toch veel te zwaar altijd zo te staan?' Ach, misschien heeft ze gelijk, New York slaapt tenslotte nooit!

Ellis Island is een immigratiemuseum en was in gebruik tussen 1892 en 1924. Eigenlijk wil ik het hier bij laten. Nog nooit in mijn leven ben ik in een museum geweest dat me van de eerste tot laatste minuut naar de keel grijpt en waar ik uitloop zonder het helemaal gezien te hebben. Ik kan niet meer! Het gebouw is volledig intact. De zalen waar de immigranten aankwamen (zelfs op 1 dag in 1907 11.000), de lessenaars waar iedereen werd ingeschreven, de kamers waar de landverhuizers wat vragen beantwoordden, medisch getest werden, vitrines met achtergebleven kleding, foto's van mensen uit de hele wereld en foto's van het werk dat gedaan werd. Aangrijpend en terwijl ik dit opschrijf schiet ik gewoon weer vol. Al die mensen, die alles achterlieten en bereid waren in het ‘Nieuwe Land' de handen uit de mouwen te steken om een beterbestaan te bereiken. Slechts 2% werd teruggestuurd.

Overal staan zoekmachines waarin de namen zijn opgeslagen van de 12 miljoen die hier geregistreerd werden. Tja, en dan ga je toch weer op zoek naar ome Sam. Ik vind er één en ook nog afkomstig uit Amsterdam, maar die zou in 1898 hier aangekomen moeten zijn en dat lijkt me sterk. Een mevrouw achter de balie helpt me nog even maar ik kijk thuis wel verder als ik wat meer gegevens heb. Met een dikke strot bekijk ik twee verdiepingen en als ik uiteindelijk Albert weer tref, blijkt hij net zo ontdaan te zijn als ik. Eén van de hoogtepunten, daar zijn we het beiden over eens. De terugtocht op de boot verloopt zwijgend, beiden volledig in gedachten.

In Battery Park komen we wat bij. Het ligt aan het water en geeft een mooi zicht op het Vrijheidsbeeld en het museum. We lopen verder naar Pier 17 in Sea Port, een heel gezellig winkelgebeuren aan de haven met uitzicht op de Brooklyn-bridge. Er liggen oude schepen en in de tijd dat Albert die bekijkt, loop ik de winkels in. Het is zaterdag en knetterdruk. Ik kan me heel goed voorstellen, dat mensen die vaker in New York komen, flink de tijd nemen om te shoppen. De kleding en schoenen zijn aanmerkelijk goedkoper dan bij ons. Daar ga ik dan wel een keer voor terug.

Een van de dingen, die we echt nog moeten doen is Times Square zien bij avond. Het is ongeveer 40 blokken heen en 40 terug, maar als je - net als wij - na het eten de verkeerde kant verder oploopt en zo weer 10 blokken teruggaat, wordt het al met al een pittige avondwandeling. Op de terugweg begint het te regenen, maar dan hebben we al lang en breed een cola gedronken midden op het kruispunt van Times Square. Wat een idioterie, wat een geschetter, wat een klatergoud, wat een muziek (van I'm dreaming of a white Christmas tot de muziek van de Lion King), wat een reclamezuilen, wat een zee van licht en bewegende beelden en wat een Must als je in New York bent.

Zondag 27 september 2009 New York

De plannen voor vandaag zijn al een aantal dagen geleden in overeenstemming gebracht met de weersvoorspellingen van vandaag. Het regent en dat zal tot vanmiddag zo blijven.

We gaan met de ondergrondse naar het museum. Niet alleen omdat het regent maar ook omdat ik me gisteren iets vertild heb aan het lopen. Dat heet het aangename met het nuttige verenigen, en nog leuk ook. Snel, schoon en veilig. Het Guggenheim museum is van schitterende architectuur. Net als bij ons staat er wel een rij maar die is snel opgelost. Er is momenteel een tentoonstelling van Kandinsky. Het spreekt zowel Albert als mij niet aan. We gaan onze eigen route over de galerij die zich naar boven slingert. Geloof het of niet maar ik zie ouders met een baby van niet ouder dan een maand of zes, het kind uitleg geven over de rondjes en streepjes op het doek. Ik ben zo vrij daar niet in te geloven. Wel leuk dat er veel kinderen zijn, die her en der wat zitten na te tekenen. De toegang is vrij voor kinderen tot 12 jaar. Waarom kan dat nou bij ons verdomme niet? Wij schijnen een van de weinige landen te zijn waar voor kinderen betaald moet worden. Dat bevordert de belangstelling voor kunst niet. De permanente tentoonstelling is zeker wel de moeite waard met o.a. vroeg werk van Picasso, van Gogh, Renoir e.a.

Het tweede museum dat we bezoeken is het Metropolitan Museum of Art. Wat een schitterend gebouw en niet ver verwijderd van het moderne Guggenheim. Tot onze verbazing kunnen we hier naar het melkmeisje van Johannes Vermeer gaan kijken. Dat krijg je door die eeuwige verbouwing van het Rijksmuseum in Amsterdam. Wat ontzettend grappig, we misten de tentoonstelling in Vancouver en lopen er nu zo weer tegen aan. Het is een dringen voor het doek en het Melkmeisje wordt veel gefotografeerd door de aanwezigen, net zoals zijn overige doeken.

Albert gaat richting Romeinen en Grieken en is enthousiast over o.a. de Griekse beelden, Romeinse mozaïekvloeren en verder een volledige Spaanse patio in het museum, een Egyptische tempel compleet weer opgebouwd, zoals die ook in Leiden is te zien.

Onze interesses lopen uiteen want ik ga liever naar de vleugel van de moderne kunst. Foto's, schilderijen van o.a. Dali en Picasso maar vooral veel voorwerpen, zoals van o,a. Rietveld houden de belangstelling vast. Een fantastisch museum, vooral heel erg compleet en niet te doen op één dag. De museumwinkel is de grootste van de VS, er is dan ook van alles te koop maar wel tegen exorbitant hoge prijzen.

Een avond uit eten bij een van de betere Italianen in de stad. Het is opvallend dat ook hier weer Beatlemuziek gedraaid wordt. In iedere winkel van Starbucks wordt Beatlemuziek gedraaid en CD's verkocht. Zou het te maken hebben met de moord op John Lennon? Voor mij als trouwe fan alleen maar leuk. Door het park lopen we terug naar ons hotel. Ook in het park hangt een hippie-achtige sfeer.

Maandag 28 september 2009 New York

Het is de laatste volledige dag dus ik durf vandaag wel te opponeren tegen de suggesties van de reisleider. Over 24 uur zit ik toch in het vliegtuig naar huis.

Een dagkaart voor de bus en de metro brengt ons in nog wat hoeken en gaten van Manhattan, die lopend niet te bereiken zijn. De kloosters in het Fort Tryonpark zijn op maandag dicht. Het park is gelegen op een rots, wat een maf idee is. Wie denkt er nu aan een rots in een stad als New York? Het hoogste natuurlijke punt van de stad, licht de gids toe en tevens een hele mooie locatie om de Hudsonrivier te fotograferen. Het stikt er van de eekhoorns, een leuk gezicht.

Met de bus nog een keer naar Central Park. Van het park hadden we nog maar een deel gezien en nu gaan we langs het waterreservoir. Albert neemt een uurtje vrij om het General Grand National Memorial te bezichtigen. Er naast staan banken in de stijl van Gaudi, dus wat mij betreft hoeft Albert niet meer naar Barcelona. Hij heeft het volgens mij ook helemaal ‘gehad' met de groep. Vooral als hij de raamplaats aangeboden krijgt in de bus. Hij heeft naar eigen zeggen hij binnen vijf minuten een bevroren oor van de airco waar hij onder zit. Eigen schuld overigens, want de capuchon aan zijn trainingsblouse kan uitkomst bieden, maar zelfs zover weg van huis durft hij deze schande niet over zich af te roepen. Nou ja, gelukkig heeft hij er nog één (een oor), die wel warm is....

Onderweg terug naar het hotel stappen we nog een keer uit bi Seaport en nog een keer bij de Trumptower. Even koffie drinken in een protserige omgeving, met pompeuze versieringen en heel veel marmer.

Morgenochtend inpakken en nog een rondje door de Bleeckerstreet, het hart van Greenvillage en dan om 3 uur naar de luchthaven. Het was allemaal geweldig, vanaf de eerste tot de laatste dag, Alaska, Canada en New York. Wat het laatste betreft heb ik een hoop van mijn scepsis moeten laten varen. Als je zo een week rondloopt, heb je ook genoeg tijd om over dingen na te denken. De rafelranden van de stad ken ik natuurlijk niet en een week is weinig om je een oordeel te vormen. Ik denk nu wel dat de tolerantie en wederzijds respect afgedwongen kan worden door strenge handhaving, die een ontspannen samenleving doen ontstaan. Eigenlijk zoiets als een onderwijzer, die streng optreedt bij de kennismaking met de nieuwe pupillen, om na een poos de teugels te laten vieren, omdat de leerlingen weten waar ze staan. Alleen al de rust en van de buschauffeur bij het in- en uithelpen stappen van mensen met een rolstoel of rollator is opvallend. Het 'opstaan voor iemand, misstaat niemand'bordje hoeft hier niet ingevoerd.

Simpel? Dan maar.......!!

De gids gaat gelukkig gewoon weer mee naar huis en heeft het voor de groep geweldig gedaan allemaal. Hopelijk komen we woensdagmorgen weer veilig thuis en dan ga ik rustig nalezen wat we allemaal beleefd hebben. Gelukkig heb ik het opgeschreven, want dat kan een normaal mens toch niet onthouden?

Ps: de gids is nog bezig met een programmaatje voor morgenochtend; hij heeft nog een aantal onderdelen i n de buurt van het hotel overgeslagen. Ik heb een verrassing voor hem: hij kan de pot op!!!