Dinsdag 15 september 2009 Courtenay

Vancouver vonden we beiden een onvergetelijke belevenis en als het aan mij ligt kom ik hier nog wel eens terug.

Achteraf gezien is het 100% meegevallen met het ophalen van de auto. Dat hij niet aan de praat raakt, het alarm afgaat, niet de achterbak opengaat maar het raam van de achterbak en dat het vak dat ik open wil maken, niet opengaat omdat dat de airbag is, dwingt ons tot rust.

We nemen verder gewoon ruim de tijd in de parkeergarage om alle knoppen te herleiden tot hun functie. Drie mensen houden we aan voor een extra toelichting maar de auto is stevig en ziet er uit als een tank. Veiligheid voor alles. Het moeilijkst - de parkeergarage uitkomen - lukt ook en als we eenmaal de stad uit zijn halen we opgelucht adem. Per ongeluk nemen we de toeristische route naar de Ferry die langs de baai voert. Een goed per ongelukje want zo hebben we weinig tegenliggers en ook nog een heerlijke route. Het is druk bij de veerdienst. Na een uur kunnen we de boot op. De overtocht naar Vancouver Island duurt twee uur. We hebben vakantie, de druk is eraf en de radio kan aan. Die geeft een enorme knal. Ontploffing? We schrikken ons de blubber. Nee, een rocknummer dat juist op dat moment.... Gespannen? Nee hoor, helemaaaaaaal niet.

Het is een echte reisdag en rijden daarom niet verder dan tot een uur of vier. We zijn dan in Courtenay, een plaatsje aan de kust. Niets meer doen, niets meer ondernemen dan gezellig eten in een Ierse pub.

Woensdag 16 september 2009 Courtenay

Heel Canada breekt alle records met betrekking tot het weer. Het is extreem warm, alleen zijn wij linksaf gegaan richting regen... Dat kwam vanmorgen met bakken uit de hemel. Het wordt een achteroverleundag want we gaan met de auto naar een van de natuurparken. Langs de kust is het lekker rijden voor Albert en eenmaal in het natuurpark aangekomen kijken we onze ogen uit. Eigenlijk rijden we nu door de wildernis, die we steeds vanaf de boot zo bewonderd hebben in de verte. Prachtige meren omzoomd door kaarsrechte metershoge dennen. In de bosbouw zijn veel mensen aan het werk en het valt op, dat evenals in de bouw in Vancouver, heel veel vrouwen participeren in mannenberoepen. Best stoer.

Wat wil je nou nog meer als af en toe de zon doorbreekt en de bergen verkleuren, er in de naaste omgeving geen mens te bekennen is en je hoort alleen het water? Dit is niet op papier te krijgen. Ook de gemaakte foto's zullen deze sfeer niet kunnen weergeven. Albert rijdt inmiddels soepel in de 'powered by Microsoft' auto tot 1800 meter hoog. Het gaat weer regenen en dat is geen gewone regen. Het komt met pijpenstelen naar beneden en af en toe lijkt het of we gewoon door het water rijden. We zien net op de televisie dat op 16 september 2001 alles hier wit was van de sneeuw. Niets veranderlijker dan het weer!

Donderdag 17 september 2009 Tofino

230 Kilometer hebben we te gaan om van de oost- naar de westkust te rijden. Het is heerlijk weer en rustig op de weg. We gaan dwars door het Nationale Park en stoppen bij een stuk oerbos de cathedrals'cove genaamd, waar de hoogste sparren van dit gebied staan en honderden jaren oud zijn. Verboden gebied als het waait of stormt omdat niet te voorzien valt wanneer zo een gigant omgaat. Het moet voor de lezer saai zijn al die natuurpraatjes maar voor ons was het toppunt om te zien hoe de zon probeert door te dringen door die bomenmassa. Een paar keer in ieders leven komt het 'ones in a lifetime'moment; dit was er voor ons absoluut een. Aan de andere kant van de berg passeren we nu een klimaatgrens en komen meteen in zwaar bewolkt weer dat aan het einde van de dag zal uitgroeien tot zware regenval. Nu is het echter nog niet zover. De omgeving is schitterend, het water van de meren onderweg is zo helder, alsof het zo uit de kraan komt.

Van tijd tot tijd probeer ik nog wat knopjes uit in de auto. Dat Albert iets wiebeligs over zich krijgt valt me niet op, maar wanneer hij zegt dat hij het gevoel heeft dat hij op een theelichtje van zijn oma zit, begrijp ik dat ik op een of andere manier de stoelverwarming heb aangezet. Tegen de tijd dat we de auto weer inleveren, weten we vast waar de helft van de knoppen voor bedoeld is.

Aangekomen in Tofino boeken we een bed dat pal aan de Mac Kenziebaai ligt. Wat een view. Het is de bedoeling dat ik de foto's op de computer zet maar we zijn als de dood dat er iets mis gaat en we ze dan allemaal kwijt zijn; het moet maar wachten tot we weer thuis zijn. Een wandeling over het strand, dat grotendeels is droog gevallen. En dan te denken dat aan de andere kant van deGrote Oceaan Japan ligt....

De dag is nog niet om en Long Beach is de moeite van het bezoeken waard. Nu lopen er maar een paar mensen maar 's zomers schijnt dit hét vakantiegebied van de Canadezen te zijn. Verder brengen we nog een kort bezoek aan Ucleluet, een vissersdorp dat voornamelijk door Indianen wordt bewoond. In de hemel heeft inmiddels iemand alle kranen opengedraaid en ondanks het feit, dat we ons hand niet omdraaien voor een stukje lopen om te gaan eten, overbruggen we nu de afstand van 5 minuten met de auto. Het is niet normaal. Nog een misverstand dat ik denk dat iedereen al in kerststemming is. Overdreven vind ik het. Maar als je hier een lamp in de boom hangt als buitenverlichting lijkt het meteen kerst natuurlijk, want het zijn allemaal sparren. Nu lekker slapen met naast ons het geluid van de zee. Ons tijdsbesef is allang verdwenen. Bij jullie is de vrijdag begonnen, bij ons de donderdag nog niet voorbij.

Vrijdag 18 september 2009 Dofino

En dan word je wakker met het geluid van de branding, het strand, wat rotsen voor de kust en hier en daar wat bomen. Heel wat anders dan de gemeenschappelijke tuin op het Millingenhof. De omgeving hier doet nog het meest denken aan de Waddeneilanden. Ruig net zoals een groot deel van de mannelijke populatie. Veel baarden, blokhemden en tatouages.

Het regenwoud dat de reisgids vandaag als doel heeft, heeft een heel mooi houten wandelpad, een halve meter boven de grond. Zo wordt er niets beschadigd. Door de dichtheid van de wildernis komt er nauwelijks daglicht. Wel genoeg om een zee van varens te laten groeien, de bomen zijn begroeid met mos en zwammen en sommigen zijn meer dan 600 jaar oud. We lopen in een levende documentaire...

Inmiddels knapt het weer op wat voornamelijk te maken heeft met de locatie. We zijn weer aan de oostelijke kant van het Natuurpark. Reisbureau 'Met Ab op stap' heeft voor alles een oplossing want het programma aan de westkant kon door de slagregen niet verder uitgevoerd. Vlak voor we de oostkant weer bereiken, slaan we een zijpad in en komen op een punt vanwaar twee watervallen lopend te bereiken zijn. Ook weer indrukwekkend en niet te verwoorden. Na dit natuurwonder aanschouwd te hebben, volgt een oersaaie en lelijke lange highway naar Victoria. De temperatuur loopt op maar gelukkig alleen buiten de auto. Het is inmiddels weer 24 graden en de tocht is vermoeiend.

Na een kop koffie is die laatste 50 km ook zo voorbij en zijn we in Victoria. Allemaal eenrichtingverkeer en dat maakt het vinden van het centrum er niet eenvoudig op. Het zoeken naar een slaapplaats is moeilijker en uiteindelijk vinden we een kamer voor één nacht. Douchen, schone kleren aan en we zijn klaar voor Victoria. Wat een reuze leuke Engelse plaats. Kleinschalig, gezellig, druk en bedrijvig. Morgen gaan we echt op zoek naar een andere overnachtingsmogelijkheid. Veel te leuk om hier nog even te blijven. Ruime winkelstraten, rode dubbeldekkers en heel veel pubs. Eten doen we weer in een Ierse pub, waar de vrijdagavond alle jongeren uit de stad bij elkaar gebracht heeft. Er speelt een fantastische band Ierse folkmuziek. Iedereen gaat helemaal los, ik ook, want ik neem een biertje.

Zaterdag 19 september 2009 Victoria

Het hotel heeft nog ruimte voor twee nachten. Tot maandag blijven we dus in Victoria. De stad is leuk genoeg om een paar dagen te zijn.

De chauffeur heeft recht op een vrije dag en de auto blijft in de garage. De groep heeft een 'vrije ochtend'. Het is maar goed dat ik het best redelijk goed met mezelf kan vinden, ik bedoel maar...... Je wordt toch maar mooi aan jezelf over gelaten. Iedere winkel die ik binnenga, roep ik ook: 'hi love, how are you doing today? ' Verder pas ik schoenen die ik van mijn lang zal ze leven niet zal kopen, sta tijden met van alles in handen en koop uiteindelijk helemaal niets. Om twee uur moeten we weer verzamelen. De gids heeft - naar eigen zeggen - zijn identiteit weer hervonden, maar ook het middagprogramma voorbereid. Lieve lezers, magnifiek. Een wandeling via de haven de stad uit en dan uitkomen bij de kust. Er staat een stevige bries, de zon schijnt fel en we kunnen lekker op een bankje uitkijken over de rotsen, de zee op. Die bankjes zijn opmerkelijk. In de meesten zitten gedenkplaatjes voor overledenen met de mooiste teksten. Beneden ons zijn surfers actief en bovenover veel wandelaars. Een wandeling van tien kilometer voor we weer in de stad terug zijn. Jullie moeten weten dat het oorspronkelijke programma er anders uitzag. Albert wilde namelijk met een grote rubberen boot - een zg. Zodiac - een whalewatching doen. Als ik de deelnemers in de haven onderweg zie naar hun boten met allemaal eenzelfde rubberen pak aan met daar overheen een zwemvest, is het mij snel duidelijk. Ik heb veel voor die man over en ik wil het wel doen maar alleen als ik in het midden kan zitten en de hele tocht mijn ogen stijf dicht kan houden. Albert vreesde het al na het debacle met de stoeltjeslift. Een tochtje met een watervliegtuig wordt om dezelfde reden van de hand gewezen. Gelukkigpakt het wandelen goed uit. Victoria heeft leuke woonwijken. Wat een ruimte en wat is het toch schoon overal.

Bij het Parlementsgebouw trof Albert vanmorgen demonstranten, die ageerden tegen de belastingverhoging. Een grote groep vrouwen slaat op trommels onder het zingen van het bekende strijdlied o - li - o - li - o - la..... Dat heb ik dan weer gemist.

Sanja